Historie

In 1984 introduceerde BMW de k100 en de Kawasaki de GPZ900R, waarmee een periode van nieuw elan aanbrak in de Motorwereld.

Op Nieuwenoord bevond zich in het huisje bij de oude ingang de groep Isengard, waar een aantal bewoners bezig was zich voor te bereiden op een zo zelfstandig mogelijk bestaan buiten het instituut. De groepsleiding van Isengard bestond voor een deel uit jonge, harige alternatievelingen, waaronder Martin Vijzelaar, Paul Steenbrink en Koen Zwiers, die ook enthousiaste motorrijders waren. Bij hen is toen het idee geboren om zoiets als de Kadijkerkoog- en de Bambirun ook eens voor de Nieuwenoord bewoners te organiseren.

Niet gehinderd door ervaring of zicht op de eigen beperkingen, geen van de heren had ooit aan een run meegedaan of zelfs maar op een motor met zijspan gereden, gingen ze aan het werk. Allereerst moest er toestemming gevraagd worden aan de directeur, toendertijd meneer v.d. Muijsenberg. Dat die, hoewel in zekere mate alternatief, beslist niet jong, harig en maf van motorfietsen was, bleek gelukkig geen beletsel te zijn. Zelfs het bestuur, nog minder jong en minder harig, sprak geen veto uit, en zo kon het echte werk beginnen. De eerste fout die de kersverse organisatie maakte, was het vragen van toestemming aan de gemeente. Dat moet je natuurlijk nooit doen, want zelfs al zou positief over zo’n verzoek beschikt worden, kun je daar jaren op wachten. Het verzoek is dan ook nog steeds in behandeling. Ook de politie was die allereerste keer niet wildenthousiast. Na lang aandringen wilden ze uiteinderlijk drie motorfietsen beschikbaar stellen, maar agenten kregen we daar alleen bij als die bereid waren om de klus buiten diensttijd, dus onbezoldigd, op zich te nemen. Gelukkig bleek dat geen probleem te zijn, en kon het project doorgezet worden.

De volgende stap was het rekruteren van medewerkers. Wat betreft de organisatorische en logistieke ondersteuning werd een beroep gedaan op Rob Winkel en Andries Udink van de afdeling recreatie die, jong, harig en alternatief als ze waren, enthousiast hun medewerking verleenden. Voor de verkeerstechnische begeleiding werd de Baarnsche Motorclub benaderd, en ook die pakte de klus met grote voortvarendheid aan, hoewel de leden in meerderheid kortgeknipt en gladgeschoren waren. Nu moesten er nog zijspanrijders aangeworven worden, terwijl er in de kennissenkring van de organisatie niet meer dan vier van dergelijke mensen te vinden waren, te weten drie Baarnsche MC-ers en Martin’s zwager.

Nu was het weer eens tijd voor een vergissing, want er werden alleen twee aankondigingen in de organen van de Nederlandse Vereniging voor Zijspanrijders en de Vereniging Het Derde Wiel geplaatst, en daarmee basta. Geen voorinschrijving, geen strookjes insturen, geen telefoontje vooraf; helemaal niets dan optimistische verwachting. Volgens alle ervaringen die we later met het plaatsen van advertenties hebben opgedaan zou deze wervingsprocedure een gegarandeerd debacle opgeleverd hebben, echter, onbenullig als we toen waren, keek niemand verbaasd toen er op die historische vroege morgen van 27 mei 1984 niet minder dan vijftig zijspancombinaties door de poort kwamen zetten. Dankzij dit wonder was de eerste Nieuwenoord Motorrun een feit. Wat er met die eerste run allemaal fout ging, chaos bij de voorbereidingen, chaos bij het instappen, chaos tijdens de rit het was een enerverend evenement waar alle betrokkenen enorm veel plezier aan beleefden, ook diegenen die eerst hun bedenkingen hadden. Er werd dan ook onmiddellijk gestart met de voorbereidingen van een tweede run, en was er een traditie geboren.

Inmiddels zijn we jaren verder en is er heel wat veranderd. De motorrun is groter geworden en minder chaotisch, maar gebleven zijn de gezelligheid en dezelfde mensen. Zo verzorgt de afdeling recreatie nog steeds de logistieke ondersteuning, komt de Baarnsche Motorclub nog ieder jaar op de medeweggebruikers passen en hebben de drie motoragenten van toen vrijwillige assistentie van vrijwel iedereen die zich in de wijde omgeving geüniformeerd op twee wielen beweegt. Bovendien vervult een van die drie, te weten Jan de Ruiter, sinds die tijd een sleutelrol binnen de organisatie. Daarnaast komt het gros van die zestig eerste deelnemers ieder jaar trouw opdagen. En natuurlijk de initiatiefnemers van toen. Ouder, maar nauwelijks minder harig en alternatief, dus daarmee een beetje excentriek geworden, komen ze nog ieder jaar naar de Nieuwenoord om de handen uit de mouwen te steken en om er op toe zien dat het geen sfeerloze, overgeorganiseerde bende wordt. Gelukkig hoeven ze nooit in te grijpen, en zo zal ook de volgende Nieuwenoord Motorrun weer een gezellige samenkomst worden van oude bekenden die dan wel niet (meer) jong en harig zijn, maar vanuit de aard van hun voertuig toch zeker alternatief, en daarmee op een heel bijzondere manier sfeerbepalend.

Marcel Veltman